Masz rację, że to bardziej prawdopodobne, ale czy bardziej prawidziwe? Oczywiście, w pierwszej kolejności szukamy tych wyjaśnień, których doświadczyliśmy w życiu, tych rozwiązań, które znamy. Ufamy swojemu doświadczeniu. Fajnie, że na to zwróciłeś uwagę. Pewnie jeszcze prostsze wyjaśnienie jest takie, że cały tekst - łącznie z centralną postacią - jest wytworem wyobraźni. Można przyjąć, że to utwór czysto literacki.
No to jeszcze porcja przykładów, które już przygotowałem. Wszystkich nie wymienię, bo byłoby tego za dużo. Jeżeli to ubarwianie, to cała Ewangelia byłaby "kolorowanką". Ale pomyślę, czy to możliwe...
-------
7. Podobnie ma się sprawa z Samarytanką, którą Jezus spotyka w miasteczku Sychar przy studni. Prosi ją o wodę i rozmawiają. W pewnym momencie pada stwierdzenie:
"- Idź, zawołaj swego męża i wróć tutaj.
A kobieta odrzekła Mu na to:
- Nie mam męża.
Rzekł do niej Jezus:
- Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża. Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mężem. To powiedziałaś zgodnie z prawdą."
Jakie jeszcze szczegóły padły poczas tej rozmowy? Nie wiadomo, zapewne nie wszystko zostało zapisane. Można się domyślać, że mogło to być coś więcej, bo spokanie kończy się tak:
" Kobieta zaś zostawiła swój dzban i odeszła do miasta. I mówiła tam ludziom:
- Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam."
8. Podobnie, jak wcześniejszą znajomością osób czy zdarzeń, można wytłumaczyć wrażenie panowania nad siłami natury:
" Gdy zapadł wieczór owego dnia, rzekł do nich:
- Przeprawmy się na drugą stronę.
Zostawili więc tłum, a Jego zabrali, tak jak był w łodzi. Także inne łodzie płynęły z Nim.
Naraz zerwał się gwałtowny wicher. Fale biły w łódź, tak że łódź już się napełniała. On zaś spał na rufie na węzgłowiu. Zbudzili Go i powiedzieli do Niego:
- Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?
On wstał, rozkazał wichrowi i rzekł do jeziora:
- Milcz, ucisz się!
Wicher się uspokoił i nastała głęboka cisza.
Wtedy rzekł do nich:
- Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże to, nie macie wiary?
Oni zlękli się bardzo i mówili jeden do drugiego:
- Kim właściwie On jest, że nawet wicher i jezioro są Mu posłuszne?"
Jeżeli się wie, że burza się uciszy, że statek nie zatonie i nikt nie zginie, można być spokojnym.
9. Podobny spokój okazuje w sytuacji, gdy grozi mu niebezpieczeństwo z rąk władzy:
"W tym czasie przyszli niektórzy faryzeusze i rzekli Mu:
- Wyjdź i uchodź stąd, bo Herod chce Cię zabić.
Lecz On im odpowiedział:
- Idźcie i powiedzcie temu lisowi: Oto wyrzucam złe duchy i dokonuję uzdrowień dziś i jutro, a trzeciego dnia będę u kresu. Jednak dziś, jutro i pojutrze muszę być w drodze, bo niemożliwe, żeby prorok zginął poza Jerozolimą."
10. I ogólnie koncepcja uprzedzania o wydarzeniach jest obecna w Ewangelii od pierwszych stron, gdy Zachariasz, ojciec Jana Chrzciciela, oraz matka Jezusa są uprzedzani o narodzinach synów. Wiadomość przekazuje anioł Gabriel, co dziś kojarzymy z nadprzyrodzoną istotą, najczęściej z białymi skrzydłami. Taka koncepcja kojarzy się z mitycznymi podstaciami, wygląda bajkowo. Tymczasem skrzydła to wytwór sztuki: tak wyobrażano sobie anioły przed wiekami na obrazach. Natomiast mistyczna nazwa 'anioł' pochodzi od greckiego słowa angelos, które oznacza zwiastun. Znaczenie jest więc prozaiczne: chodzi o kogoś zapowiadającego przyszłe zdarzenia. Zapowiadacz nie jest duchem. To po prostu młody mężczyzna:
"W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja.
Anioł wszedł do Niej i rzekł:
- Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami.
Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.
Lecz anioł rzekł do Niej:
- Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca.
Na to Maryja rzekła do anioła:
- Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?
Anioł Jej odpowiedział:
- Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego zacieni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego."
-------
Za wynalazcę motywu podróży w czasie uchodzi Herbert George Wells ze swoją słynną powieścią "Wehikuł czasu". W jego przypadku, historia jest opowiedziana z perspektywy podróżnika. Konstruuje on swój apart do podróży i udaje się w przeszłość i przyszłość. To końcówka XIX wieku.
W Ewangelii jest inaczej: nie widzimy wehikułu ani samych podróży (w każdym razie nie zbyt wyraźnie, bo spowija je dym, czy jakaś para i światło), za to co rusz natykamy się na zapowiadaczy i na zapowiedzi.
Swego czasu Stephen Hawking wydał w swoim college'u przyjęcie dla podróżników w czasie. Aby zapewnić, że przyjdą na nie wyłącznie autentyczni podróżnicy, rozesłał zaproszenia dopiero po fakcie(!). Jak sam pisze: "W dniu przyjęcia czekałem pełen nadziei, ale nikt się nie pojawił."
No to jeszcze porcja przykładów, które już przygotowałem. Wszystkich nie wymienię, bo byłoby tego za dużo. Jeżeli to ubarwianie, to cała Ewangelia byłaby "kolorowanką". Ale pomyślę, czy to możliwe...
-------
7. Podobnie ma się sprawa z Samarytanką, którą Jezus spotyka w miasteczku Sychar przy studni. Prosi ją o wodę i rozmawiają. W pewnym momencie pada stwierdzenie:
"- Idź, zawołaj swego męża i wróć tutaj.
A kobieta odrzekła Mu na to:
- Nie mam męża.
Rzekł do niej Jezus:
- Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża. Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mężem. To powiedziałaś zgodnie z prawdą."
Jakie jeszcze szczegóły padły poczas tej rozmowy? Nie wiadomo, zapewne nie wszystko zostało zapisane. Można się domyślać, że mogło to być coś więcej, bo spokanie kończy się tak:
" Kobieta zaś zostawiła swój dzban i odeszła do miasta. I mówiła tam ludziom:
- Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam."
8. Podobnie, jak wcześniejszą znajomością osób czy zdarzeń, można wytłumaczyć wrażenie panowania nad siłami natury:
" Gdy zapadł wieczór owego dnia, rzekł do nich:
- Przeprawmy się na drugą stronę.
Zostawili więc tłum, a Jego zabrali, tak jak był w łodzi. Także inne łodzie płynęły z Nim.
Naraz zerwał się gwałtowny wicher. Fale biły w łódź, tak że łódź już się napełniała. On zaś spał na rufie na węzgłowiu. Zbudzili Go i powiedzieli do Niego:
- Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?
On wstał, rozkazał wichrowi i rzekł do jeziora:
- Milcz, ucisz się!
Wicher się uspokoił i nastała głęboka cisza.
Wtedy rzekł do nich:
- Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże to, nie macie wiary?
Oni zlękli się bardzo i mówili jeden do drugiego:
- Kim właściwie On jest, że nawet wicher i jezioro są Mu posłuszne?"
Jeżeli się wie, że burza się uciszy, że statek nie zatonie i nikt nie zginie, można być spokojnym.
9. Podobny spokój okazuje w sytuacji, gdy grozi mu niebezpieczeństwo z rąk władzy:
"W tym czasie przyszli niektórzy faryzeusze i rzekli Mu:
- Wyjdź i uchodź stąd, bo Herod chce Cię zabić.
Lecz On im odpowiedział:
- Idźcie i powiedzcie temu lisowi: Oto wyrzucam złe duchy i dokonuję uzdrowień dziś i jutro, a trzeciego dnia będę u kresu. Jednak dziś, jutro i pojutrze muszę być w drodze, bo niemożliwe, żeby prorok zginął poza Jerozolimą."
10. I ogólnie koncepcja uprzedzania o wydarzeniach jest obecna w Ewangelii od pierwszych stron, gdy Zachariasz, ojciec Jana Chrzciciela, oraz matka Jezusa są uprzedzani o narodzinach synów. Wiadomość przekazuje anioł Gabriel, co dziś kojarzymy z nadprzyrodzoną istotą, najczęściej z białymi skrzydłami. Taka koncepcja kojarzy się z mitycznymi podstaciami, wygląda bajkowo. Tymczasem skrzydła to wytwór sztuki: tak wyobrażano sobie anioły przed wiekami na obrazach. Natomiast mistyczna nazwa 'anioł' pochodzi od greckiego słowa angelos, które oznacza zwiastun. Znaczenie jest więc prozaiczne: chodzi o kogoś zapowiadającego przyszłe zdarzenia. Zapowiadacz nie jest duchem. To po prostu młody mężczyzna:
"W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja.
Anioł wszedł do Niej i rzekł:
- Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami.
Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.
Lecz anioł rzekł do Niej:
- Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca.
Na to Maryja rzekła do anioła:
- Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?
Anioł Jej odpowiedział:
- Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego zacieni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego."
-------
Za wynalazcę motywu podróży w czasie uchodzi Herbert George Wells ze swoją słynną powieścią "Wehikuł czasu". W jego przypadku, historia jest opowiedziana z perspektywy podróżnika. Konstruuje on swój apart do podróży i udaje się w przeszłość i przyszłość. To końcówka XIX wieku.
W Ewangelii jest inaczej: nie widzimy wehikułu ani samych podróży (w każdym razie nie zbyt wyraźnie, bo spowija je dym, czy jakaś para i światło), za to co rusz natykamy się na zapowiadaczy i na zapowiedzi.
Swego czasu Stephen Hawking wydał w swoim college'u przyjęcie dla podróżników w czasie. Aby zapewnić, że przyjdą na nie wyłącznie autentyczni podróżnicy, rozesłał zaproszenia dopiero po fakcie(!). Jak sam pisze: "W dniu przyjęcia czekałem pełen nadziei, ale nikt się nie pojawił."