17.06.2023, 19:02
Pochylnia Buczyniec liczy sobie ponad 160 lat i służy mieszkańcom Buczyńca do dziś. Kanał Ostródzko-Elbląski (pol. Kanał Elbląski, niem. Oberländischer Kanal) to kanał w pobliżu polskiego Elbląga, łączący Pojezierze Iławskie (system jezior w okolicach Iławy i Ostródy) z Zatoką Wiślaną Morza Bałtyckiego. Cały obszar znajduje się na terenie województwa warmińsko-mazurskiego. Według plebiscytu Gazety Wyborczej z 2007 roku został uznany za jeden z siedmiu cudów Polski. Obszar, na którym znajduje się kanał, został przekazany Polsce przez Niemcy na mocy umowy poczdamskiej z 1945 roku. Niemcy już dawno temu wpadli na pomysł połączenia bogatych jezior (jest ich w sumie ok. 9 tys.) z Zatoką Wiślaną, ale problem polegał na tym, że różnica wysokości wynosiła ok. 99,5 m na stosunkowo krótkim odcinku 9,6 km, więc budowa śluz była niemożliwa.
![[Obrazek: 800px-Urz%C4%85dzenie_wyci%C4%85gowe_IMG_1903_krz.JPG]](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/Urz%C4%85dzenie_wyci%C4%85gowe_IMG_1903_krz.JPG/800px-Urz%C4%85dzenie_wyci%C4%85gowe_IMG_1903_krz.JPG)
Projekt kanału opracował w 1825 r. pruski inżynier Georg Jakob Steenke, który pracował na dworach Fryderyka I i Fryderyka II. Projekt zakładał budowę drogi wodnej łączącej Prusy Wschodnie z Bałtykiem. Jednak projekt czekał przez prawie 20 lat (1825-1844) i nikt go nie sfinansował. Po wielu wędrówkach Steinke zdołał uzyskać audiencję u króla, gdzie przedstawił swój pomysł. Król przyjął pomysł chłodno, ale mimo to projekt rozpoczął się w 1848 roku - najpierw obniżono poziom jezior średnio o 2 m i zbudowano na nich śluzy. Główne prace zakończono w 1852 roku, a ostatecznie w 1860 roku.
Podczas II wojny światowej kanał został zniszczony, ale w 1947 r. przepłynął przez niego pierwszy parowiec turystyczny. Najbardziej niezwykłą częścią kanału, dzięki której stał się on sławny, jest niewielki odcinek (9,6 km) o znacznej różnicy wysokości (ponad 100 metrów). Na tym obszarze zbudowano system pięciu wind do transportu statków drogą lądową. Zasada działania jest podobna do kolejki linowej. Do dziś windy są obsługiwane przez oryginalne mechanizmy hydrauliczne zachowane z czasów budowy. Kanał posiada również dwie śluzy.
Kanał przepuszcza małe statki o wyporności do 50 ton.
Żeglugę pasażerską przez kanał prowadzi Żegluga Ostródzko-Elbląska. Kanał jest również otwarty dla prywatnych statków, jachtów i łodzi.
Projekt kanału opracował w 1825 r. pruski inżynier Georg Jakob Steenke, który pracował na dworach Fryderyka I i Fryderyka II. Projekt zakładał budowę drogi wodnej łączącej Prusy Wschodnie z Bałtykiem. Jednak projekt czekał przez prawie 20 lat (1825-1844) i nikt go nie sfinansował. Po wielu wędrówkach Steinke zdołał uzyskać audiencję u króla, gdzie przedstawił swój pomysł. Król przyjął pomysł chłodno, ale mimo to projekt rozpoczął się w 1848 roku - najpierw obniżono poziom jezior średnio o 2 m i zbudowano na nich śluzy. Główne prace zakończono w 1852 roku, a ostatecznie w 1860 roku.
Podczas II wojny światowej kanał został zniszczony, ale w 1947 r. przepłynął przez niego pierwszy parowiec turystyczny. Najbardziej niezwykłą częścią kanału, dzięki której stał się on sławny, jest niewielki odcinek (9,6 km) o znacznej różnicy wysokości (ponad 100 metrów). Na tym obszarze zbudowano system pięciu wind do transportu statków drogą lądową. Zasada działania jest podobna do kolejki linowej. Do dziś windy są obsługiwane przez oryginalne mechanizmy hydrauliczne zachowane z czasów budowy. Kanał posiada również dwie śluzy.
Kanał przepuszcza małe statki o wyporności do 50 ton.
Żeglugę pasażerską przez kanał prowadzi Żegluga Ostródzko-Elbląska. Kanał jest również otwarty dla prywatnych statków, jachtów i łodzi.
Wieża ciśnień w Zabrzu, jedna z najpiękniejszych wież ciśnień w woj. śląskim. Wieża została wybudowana w stylu wczesnego modernizmu. Obiekt zaprojektował - August Kind.