Przyszłość polskiej ortografii

[kmat]

No niby tak. Ale w angielskim jest kupa takich różnych dziwnych kwiatków. Np. w parze woman, women w piśmie zmienia się druga samogłoska, a w wymowie – pierwsza. Albo np. vase wymawiamy [vɑːz], ale już case [keɪs]. Dlaczego? Nie ma żadnej reguły.

Ano. Ale tu po prostu historia się kłania. Ortografia angielska to zlepek anglosaskiej, francuskiej, niemieckiej..

Identyfikowane to jest z Białymstokiem. Właśnie do mnie dotarło, czemu sposób czytania cs-a, którego się nauczyłem jest określany jako „białostocki”.

Polszczyzna białostocka chyba jeszcze się łapie pod gwary mazowieckie.

To chyba się tak nie łączy. Np. we wspomnianym cs, Ukraińcy mówią „pomyłuj”, ale z drugiej strony „światyj” bez śladu śledzikowania.

Ale to Ukraińcy, nie Mazowszanie.

Wy sobie tak gwarzycie o gwarach, a temat ucieka. Jeżeli już zignorowaliście genialny w swojej prostocie post o nowych znakach diaktrycznych pewnego bardzo skromnego usera,

Pomysł niby prosty, ale w praktyce, to tych diakrytyków będzie za dużo. Do tego często jedna litera będzie miała kilka wariantów diakrytycznych. Dziś mamy tak tylko z 'z', ale przy większej liczbie zaczną się praktyczne problemy, jak choćby głupie kodowanie na klawiaturze.

Stąd te wszystkie ich durne „ph” itp. udziwnienia bez fonetycznego uzasadnienia.

To po prostu mechaniczna kalka łacińskiego zapisu greckich słów. Te 2000 lat temu to akurat miało sens.

I żeby było weselej, "zh" wymawia się jak "cz"/"dż",

Chyba tylko 'cz', mandaryński nawet nie ma 'dż'. Coby było śmiesznie, to oni mają też 'ch', które też się wymawia jak 'cz', tylko z przydechem.